Epizod siódmy, czyli: Brawo Zbychu, makówka pracuje!

Co za ironia losu.

Prędzej uwierzyłaby, że w mieszkaniu straszy duch trzeciego męża babki Anastazji niż w to, że jej sąsiadem okaże się Bartman. Wszystko wskazywało na to, że facet był jak bumerang - ciągle wracał, nawet jeśli była święcie przekonana, że się go pozbyła. Tak było już od czasów lata w Sopocie - ileż to razy prosiła, błagała i groziła w nadziei, że zostawi ją w spokoju, a mimo to on uparcie szukał sposobu, by zwrócić na siebie jej uwagę, nierzadko stosując zagrania na poziomie szkoły podstawowej. Osiem lat później powtórnie pojawił się w jej życiu, jednak tym razem myślała, że wraz z dniem, w którym otrzymał wypis ze szpitala, widzi go po raz ostatni. I znów się pomyliła.

- Mamo, oddzwonię do ciebie. Cześć. - Zbyszek przedwcześnie zakończył rozmowę z rodzicielką, a na jego lico wpełzł cwaniacki uśmieszek. Berenika zmarszczyła czoło i wydęła wargi. Miała podły humor, jej włosy sterczały na wszystkie strony, najbardziej przykuwającym elementem pozbawionej makijażu twarzy były worki pod oczami, popiół z wypalającego się papierosa opadał na balkonowe płytki, a ona stała twarzą w twarz z facetem, którego miała już nigdy więcej nie spotkać.

- Ależ trzeba było kontynuować. Nieładnie tak przerywać w połowie rozmowy - zauważyła słusznie Berenika.

- Założyłem, że ma pani do mnie jakąś sprawę, ewentualnie dostrzegła coś interesującego na moim balkonie - odrzekł nie bez cienia złośliwości. - W ogóle to dzień dobry, mi również miło znów panią widzieć, pani... Bereniko, o ile mnie pamięć nie myli. - Bartman pozwalał sobie na coraz większą swobodę i nonszalancję, co niesamowicie irytowało Fabiańską.

- Dobrze, że pan dodał o ile mnie pamięć nie myli, bo w ostatnim czasie bywało z nią różnie. - Fabiańska ze wszystkich sił starała się dotrzymać kroku swojemu rozmówcy.

- O kimś takim jak pani nie sposób zapomnieć. - Pod wpływem słów atakującego Berenice mimowolnie zrobiło się gorąco. To oczywiste, że nie miał pojęcia kim jest, ale mimo to poczuła się dziwnie nieswojo. - Swoją drogą, dobrze wiedzieć, że w pobliżu mieszka pomoc medyczna.

- Nie pracuję po godzinach - odparła mrukliwie i zacisnęła palce lewej dłoni na poręczy balustrady.

- Widać. - Zerknął wymownie na trzymanego przez nią papierosa. - Nie uważa pani, że służba zdrowia to dość... zakłamane środowisko? Jej przedstawiciele nakazują prowadzenie zdrowego trybu życia, trzymanie się z dala od wszelkich używek i karcą za niestosowanie się do zaleceń, a sami rujnują własne zdrowie, przy okazji zatruwając innych.

Francuski piesek się znalazł!, pomyślała z przekąsem Berenika. Od kiedy stał się takim zagorzałym przeciwnikiem palenia?

Dziewczyna już dawno odnotowała, że wypadek i będąca jego następstwem amnezja wydobyły ze Zbigniewa kolejne paskudne cechy. W trakcie pobytu w szpitalu stał się zrzędliwym pierdołą o mentalności emeryta, łatwo wpadającym w złość i lubiącym rozstawiać ludzi po kątach. Berenika nie miała zamiaru patyczkować się z nim tylko dlatego, że był TYM Bartmanem, potłukł sobie główkę i miał problemy z pamięcią, co niejednokrotnie prowadziło do różnego rodzaju spięć. Nie była służącą Zbyszka i miała w głębokim poważaniu jego muchy w nosie, zresztą nigdy nie potrafiła przesadnie rozczulać się nad pacjentami, przez co często zarzucano jej brak empatii.

Fabiańska sięgnęła po popielniczkę i zgasiła papierosa. Straciła ochotę na palenie, choć kusiło ją, żeby ostatni raz zaciągnąć się dymem, którym chuchnęłaby Zbyszkowi prosto w twarz. Dla zasady.

- Przepraszam pana i pańskie wrażliwe płuca, następnym razem będę zatruwać pelargonie sąsiadki. - Przykleiła na twarz sztuczny uśmiech, jednocześnie spostrzegając, że mimo oddzielającej ich balkony ściany, dystans między nimi niebezpiecznie się zmniejszył. I że wzrok bruneta jest odrobinę natarczywy.

- No proszę, jednak można się z panią dogadać. Bardzo mnie to cieszy, w końcu z sąsiadami należy żyć w zgodzie, prawda?

* * *

Panujący w pokoju mrok przełamywało światło niewielkiej lampki nocnej spoczywającej na szafce. Zbyszek leżał na wznak, podpierając głowę rękami i wpatrując się w sufit. Był zbyt zmęczony, by ruszyć się z łóżka, ale wciąż za mało, by mógł zmorzyć go sen. Jego myśli mimowolnie krążyły wokół tej "głupiej flądry", która najpierw skompromitowała go przed znajomymi z boiska, a później narobiła rabanu z powodu jednego niewinnego żartu. Być może właśnie dlatego miał problemy z zaśnięciem. Sąsiednie łóżko zajmował Michał. Siedział oparty o ścianę ze słuchawkami w uszach, kiwając głową w rytm muzyki sączącej się z discmana i pokonując kolejne poziomy jakiejś gry znajdującej się w jego telefonie. Nagle wyłączył odtwarzacz i odłożywszy komórkę, spojrzał w jego stronę.

- A ty co się tak gapisz na ten sufit? Gwiazdy liczysz?

- Pomyśleć nie można? - odpowiedział pytaniem na pytanie, na powrót zatapiając wzrok w białej powierzchni nad sobą.

- Panie i panowie, ZBYSZEK MYŚLI! - zawołał szatyn, ledwo tłumiąc chichot. - Trzeba ten dzień zapisać w kalendarzu i ustanowić świętem narodowym. Żeby tylko ci się zwoje nie przegrzały, myślicielu.

- Odwal się - burknął. - I wiesz co? Ten tekst był w stylu...

- Nowej Miss Mokrego Podkoszulka?

- Z ust mi to wyjąłeś. Uważaj, zołzowatość bywa zaraźliwa.

- Nie bardziej niż twoja rzekoma głupota - parsknął w odpowiedzi, za co oberwał poduszką w głowę. Taki właśnie był Michał. Niezastąpiony kompan do gry, browara i żenujących żartów, które nikogo poza nimi nie śmieszyły. - No i wszystko jasne! - Klasnął w dłonie. - Jakieś wnioski?

- Muszę znaleźć na nią sposób. - Wyraźnie ożywiony Bartman usiadł po turecku i zaczął lekko kiwać się na boki.

- No, to serwus geszeft. - Kubiak nie podzielał entuzjazmu swojego przyjaciela. - Założę się, że ta niezrównoważona idiotka...

- Naprawdę chcesz się założyć? - Wszedł mu w słowo i poderwał się z miejsca, obrzucając go wyzywającym spojrzeniem. Michał zrobił to samo, po chwili łącząc ich dłonie w silnym uścisku. 

- W sumie... Czemu nie? Jak wygram, kupujesz mi nowy odtwarzacz. Ten staruszek już ledwo zipie. - Wskazał na porzuconego w rogu łóżka discmana.

- A jak ja wygram - Bartman przywołał na twarz przebiegły uśmieszek - chętnie zobaczę cię w platynowym blondzie.

* * *

To było... dziwne. I nie, wcale nie chodziło o spotkanie z tą uszczypliwą, choć niezaprzeczalnie mającą w sobie coś interesującego Bereniką, ale kolejne wyrwane z kontekstu i nie dające się umieścić w konkretnej czasoprzestrzeni wspomnienie, które ni stąd, ni zowąd wdarło się do jego podświadomości. Będąc w szpitalu nie potrafił przypomnieć sobie zbyt wiele, dlatego każdy tego rodzaju urywek mógł być uznany za niewielki krok do przodu, jednak sęk w tym, że zlepek niepoukładanych fragmentów nijak nie dawał się ułożyć w ciąg logicznie uporządkowanych wydarzeń. Kolejność ich pojawiania się była przypadkowa, zupełnie jak podczas losowania totolotka, kiedy to kilkadziesiąt ponumerowanych kuleczek wpada do komory, decydując o czyjejś wysokiej wygranej. Cóż, najważniejsze, że nastąpiło zwolnienie blokady.

Podczas gdy Zbyszek dywagował nad irracjonalnością swojej sytuacji, ktoś postanowił złożyć mu wizytę. W pierwszej chwili Bartman przestraszył się, że znów będzie zmuszony tracić czas i energię na czcze dyskusje z Adą, chociaż jeśli wierzyć słowom matki, Majchrzak była zbyt obrażona, by w najbliższym czasie podejmować próby udobruchania zielonookiego. Być może nie mógłby nazwać siebie mistrzem taktu, ale wtedy czuł, że kompletnie stracił cierpliwość, a owijanie w bawełnę nigdy nie było w jego stylu. Pod tym względem był bliźniaczo podobny do Michała, który odwrócił się od niego z bliżej nieznanych mu powodów. To była rzecz, którą najbardziej chciał odnaleźć w czeluściach swojej pamięci, a co dostał w zamian? Głupie i niemające większego znaczenia wspomnienie młodzieńczego zakładu, zapewne jednego z wielu. Nawet nie wiedział, czy go wygrał. Zaraz, zaraz... Chyba gdzieś mignęło mu zdjęcie ufarbowanego na blond Kubiaka...

Zbyszek nie potrafił powstrzymać się przed cichym westchnieniem ulgi, ujrzawszy u progu swego lokum Krzyśka. Ze smutkiem stwierdził, że rzeszowski libero w zasadzie był jedyną osobą ze środowiska siatkarskiego, która naprawdę interesowała się jego losem. Igła regularnie odwiedzał go w szpitalu i utrzymywał z nim kontakt telefoniczny, a po ucieczce z Warszawy bez mrugnięcia okiem pomógł mu w rozwiązaniu problemów mieszkaniowych. No i nie przestraszył się jego amnezji, czego nie można było powiedzieć o pozostałych kolegach z boiska. Chłopcy najwyraźniej nie mieli pojęcia jak zachowywać się w jego towarzystwie, mając świadomość, że nie wie kim są, dlatego woleli zachowywać bezpieczny dystans. On sam na razie nie najlepiej czuł się w większych zbiorowiskach, dlatego propozycja Krzysztofa, który chciał zabrać go ze sobą na trening Resovii, początkowo spotkała się z jego stanowczą odmową.

- To zły pomysł, Krzysiu.

Libero wywrócił oczami, przycupnął na podłokietniku kanapy i sięgnął do stojącej na stoliku miski z jabłkami, po czym wziął jeden owoc i zaczął go podrzucać, co chwilę zerkając na Zbyszka opartego o parapet z rękami wciśniętymi w kieszenie dżinsów.

- Wolisz siedzieć tutaj sam jak palec i pierdzieć w stołek? Nie możesz bać się kontaktu z ludźmi, których znasz. A przede wszystkim nie możesz bać się kontaktu z siatkówką.

- Nie boję się - powiedział twardo, choć dla Krzyśka brzmiał jak kilkuletni dzieciak usiłujący za wszelką cenę przeforsować własne zdanie. - Po prostu nie pamiętam ani siatkówki, ani ludzi z którymi ponoć w nią grałem.

- Ja też jestem jednym z nich, i co? Nie zauważyłem, żebyś uciekał przede mną w popłochu.

- Ty to co innego.

- Oj, Zbychu, Zbychu. - Igła wstał i odłożywszy jabłko na swoje miejsce, zaczął spacerować po pokoju, jak przystało na osobę z wiecznie niespożytymi pokładami energii. - Przecież ja nie namawiam cię do wychodzenia na boisko. Chcę tylko, żebyś pojechał ze mną na halę, pooglądał drużynę w akcji i pooddychał tą specyficzną siatkarską atmosferą, która wbrew pozorom jest ci doskonale znana.

- Jesteś pewien, że w powietrzu unosi się zapach siatkarskiej atmosfery? - Bartman poruszył brwiami, uśmiechając się półgębkiem. Ignaczak sukcesywnie zmiękczał jego opór, chociaż brunet nie do końca potrafił przyznać się do tego przed samym sobą.

- Owszem, dopóki nie wejdziesz do szatni. - Mrugnął porozumiewawczo i podszedł do bruneta, a następnie poklepał go po ramieniu. - To co, zbieramy się?

- Sam nie wiem... - zawiesił głos.

- Jezu, Zibi, wahasz się jak baca na górce z tego dowcipu. Zbieraj tyłek i jazda na Podpromie, bo nabawisz się jakiejś fobii społecznej i wołami cię stąd nie wyciągnę!

Bartman uległ namowom swojego kolegi, więc niedługo potem ruszyli w drogę, w trakcie której jego towarzyszowi nie zamykała się buzia. Igła z chęcią odpowiadał na wszystkie zadawane mu pytania, nierzadko wtrącając swoje trzy grosze.

- Przed wypadkiem zdążyłeś zagrać tylko w jednym meczu. Z Olsztynem, z którym wygraliśmy 3:0.

- Ktoś mnie zastępuje?

- Mamy Jochena, naszego drugiego atakującego, który orze jak może, chociaż eksperci twierdzą, że stać go na więcej. Ja tam się nie znam, jestem tylko gościem od czarnej roboty. - Roześmiał się serdecznie. - No i w pogotowiu czeka też ktoś z młodej ligi, ale wszyscy liczą, że niedługo wrócisz. - Spojrzał na niego znacząco, ale Zbyszek spuścił wzrok. O ewentualnym powrocie nie chciał na razie rozmawiać. Jeśli granie w siatkówkę było jedyną rzeczą jaką w życiu potrafił, przyszłość nie malowała się w najjaśniejszych barwach. - Twoje fanki też na pewno zdążyły się za tobą stęsknić...

Bartman prawie zakrztusił się własną śliną.

- Jakie znowu fanki?

- Jeszcze się pytasz? Stary, szał macicy na ulicy, do tej pory piskliwe Zibiiii wykrzykiwane przez dziesiątki niewieścich gardeł w wieku trzynaście plus boleśnie dźwięczy mi w uszach - relacjonował z ożywieniem, nie omieszkając owego pisku zademonstrować, co wprawiło jego towarzysza w niepohamowaną wesołość. - Odkąd cię nie ma, poziom decybeli na Podpromiu znacznie spadł. Ej, tylko mi się tutaj nie zapowietrzaj, bo trzeba będzie wzywać pomoc medyczną! - rzucił na widok czerwonego na twarzy Bartmana.

- O nie, tylko nie to - odchrząknął, prostując się na siedzeniu. - Znam jedną pielęgniarkę, która najchętniej wstrzyknęłaby mi podwójną dawkę trucizny, uprzednio poddając nieludzkim torturom.

Zbyszek nie wiązał wielkich nadziei z wizytą w Twierdzy Rzeszów. Przywitał się z drużyną, w szeregach której kilka twarzy wydało mu się znajomych, zamienił parę słów z trenerem Kowalem i resztą sztabu szkoleniowego, a kiedy rozpoczął się trening, usiadł w miejscu przeznaczonym dla zmienników i z miną wyrażającą względne zainteresowanie obserwował pracujących w pocie czoła siatkarzy. I wtedy coś zaskoczyło. Cały świat wokół na moment zwolnił, a on poczuł dziwne mrowienie rozchodzące się po całym ciele. Wszystko wróciło jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Oczami wyobraźni ujrzał każde wspomnienie, jakby ktoś wyświetlał w jego głowie kadry z filmu, w którym był jedną z głównych postaci. Zobaczył siebie jako młodego chłopaka zbierającego doświadczenie w Metrze Warszawa, później przyszedł czas na siatkówkę plażową i mistrzostwo Europy do lat osiemnastu, a następnie Mistrzostwa Świata tej samej kategorii wiekowej, po których został wielki niedosyt, bo kilka złych decyzji pozbawiło jego i Michała tytułu mistrzowskiego. Złoty medal Starego Kontynentu zdobywał jeszcze dwukrotnie - najpierw w reprezentacji kadetów, a później seniorów. Przypomniał sobie sezony ligowe spędzone we Włoszech, Turcji i Rosji, a także w Warszawie i Jastrzębiu, gdzie jego kolegą z drużyny był Misiek. Pamiętał hale pełne kibiców, wrzawę na trybunach oraz wszystkie wzloty i upadki w drużynie narodowej, jakby to było wczoraj. Porażka na Mistrzostwach Świata w słonecznej Italii, brązowy medal Ligi Światowej 2011, w trakcie której nabawił się kontuzji, przez którą nie pojechał na późniejsze Mistrzostwa Europy, Puchar Świata będący przepustką na Igrzyska, zwycięstwo w Lidze Światowej, po którym wydawało się, że nie ma dla nich rzeczy niemożliwych... Dobry Boże, przecież on wtedy został wybrany najlepszym atakującym! Aż w końcu przyszedł Londyn, gorzki Londyn. Gaśli z meczu na mecz, i choć przed startem rozgrywek upatrywano ich w roli murowanych faworytów, oni odpadli już po ćwierćfinale oddanym niemal bez walki, chyba jako najwięksi przegrani turnieju.

- Zibi, wszystko w porządku? - Krzysiek przystanąwszy w kwadracie dla rezerwowych w celu uzupełnienia płynów, łypnął podejrzliwie na nieco pobladłego atakującego. Brunet gwałtownie poderwał się z krzesła, jakby nagle zaczęło go parzyć i chwycił za ramiona zdezorientowanego libero.

- Wszystko pamiętam! - zawołał radośnie, nie przestając nim potrząsać. - Przypomniałem sobie! Jestem siatkarzem!

- No shit, Sherlock - Zaśmiał się Igła i poklepał po głowie swojego kolegę. - Brawo Zbychu, makówka pracuje! Słyszycie, chłopaki? Zibi odzyskał pamięć! - huknął do pozostałych Resoviaków, a jego głos poniósł się echem po całej hali.

Najważniejsze elementy układanki wracały na swoje miejsce. W kolejce czekały następne.

~ * ~

Ostatnio nic nie idzie mi tak opornie jak pisanie, dlatego być może ten rozdział jest ostatnim przed przymusową przedsesyjną przerwą, w trakcie której zaszyję się w jakimś grajdołku z małym stosem notatek (właściwie już teraz pozdrawiam znad materiałów z "ustrojstwa"). Oczywiście wszystko zależeć będzie od czasu i chęci, ale jeśli nie uda mi się nic naskrobać, to zobaczymy się tutaj dopiero w lutym.

Jak ja nie lubię, gdy bohaterowie wymykają się spod kontroli. Zbyszek wcale nie miał być taki rozsądny i poukładany! Trzeba jednak przyznać, że nie da się go zmierzyć wyłącznie jedną miarą. Berenika widzi go inaczej, Wy widzicie go inaczej i ja również widzę go inaczej. Pytanie, jaki jest naprawdę? Anyway, najważniejsze, że wreszcie przypomniał sobie kim jest. No i zgodnie z wcześniejszą obietnicą pojawiła się pierwsza (i nie ostatnia) retrospekcja.

Pod poprzednim rozdziałem pisałam o oneparcie... Miało być świąteczne opowiadanie inspirowane LemONową Etiudą zimową, a zwłaszcza jedną z piosenek, ale znowu coś poszło nie tak. Prędzej Simon nauczy się lądować telemarkiem niż ja dokończę jakąś miniaturę. Sad but true. Okej, jestem w klimacie skoków narciarskich, bo właśnie zakończył się TCS.

God save Kurek, a będzie dobrze. Musi być.