Wspomnienie piąte, czyli: Chyba jednak mnie trochę lubisz, co?

♪ Alvaro Soler - El Mismo Sol ♪

Kto był inicjatorem tego poronionego pomysłu wyjazdu nad morze? Dlaczego nie mogliśmy pojechać w góry? Przecież byłoby bliżej, taniej i z całą pewnością nie spotkałabym na swej drodze osobnika pokroju tego pożal się Boże Don Juana z ilorazem inteligencji niższym niż u piłki, w którą tak zawzięcie uderza. A jeszcze lepszą opcją byłyby wakacje pod namiotem, które rodzice natychmiast zbojkotowali w obawie, że będąc pozbawioną kontroli dorosłych, mogłabym w ich trakcie oddawać się czynnościom teoretycznie dozwolonym od lat osiemnastu. Zaufania nie mają do mnie za grosz, ale nawet nie mogę im tego wypomnieć, bo natychmiast pada argument, że sama sobie na to zapracowałam. Wspominałam, że na czas wakacji skonfiskowali mi komórkę? Tym bardziej nie rozumiem, jak to możliwe, że aprobują moją znajomość z imbecylem, który niezmiennie od pierwszego dnia pobytu w Sopocie doprowadza mnie do szewskiej pasji. Właściwie kim ja się przejmuję? Pozerem i bajerantem nie potrafiącym zapanować nad swoimi popędami? Patrząc na takich jak on zaczynam rozumieć, dlaczego poligamia jest zabroniona. Dupek do kwadratu.

- Jesteś wkurzona. - Miłosz bardziej stwierdził niż zapytał, sadowiąc się wygodnie obok mnie i zerkając ukradkiem na moje zapiski. Pospiesznie zamknęłam pamiętnik, ponieważ miałam świadomość, że mój kilkuletni brat opanował umiejętność płynnego czytania osiągnąwszy piąty rok życia, a rozczytywanie nawet najbardziej zagadkowych bazgrołów przychodziło mu z zaskakującą łatwością.

- Niby skąd wiesz?

- Znowu piszesz w tym zeszycie.

- Od kiedy pisanie jest wyznacznikiem mojego nastroju? Przecież robię to w każdej wolnej chwili.

- Bo zawsze jesteś wkurzona.

- A ty zawsze irytujący - odcięłam się.

- To przez tego chłopaka, tak? - Jeśli Młodemu nie wypali kariera finansisty, to posadę dziennikarza śledczego ma jak w banku.

- To nie jest wina żadnego chłopaka. Masz tak od urodzenia.

Miłosz westchnął głęboko, poprawił okulary na nosie, po czym zmarszczył brwi, jakby intensywnie się nad czymś zastanawiając. - Mama mówi, że to się nazywa odwracanie kota ogonem.

- Nie, braciszku. To jest ironia.

Młody łypnął na mnie podejrzliwie.

- Wybacz, ale z uwagi na twoje braki w edukacji wolę zaufać naszej rodzicielce.

Teksty tego dzieciaka niejednego wprawiły już w osłupienie. Jak mawiała nasza babka - kto go nie zna, ten by go kupił. Ja na szczęście zdążyłam się częściowo uodpornić na Miłoszowe pseudo mądrości.

- Odezwał się największy myśliciel XXI wieku!

- Ja przynajmniej odrabiam prace domowe! - zaperzył się.

- A ja nie?

- Ty odpisujesz. Na kolanie, pięć minut przed lekcją.

Czy określenie mała pirania jest wystarczająco adekwatne? I pomyśleć, że kiedyś naprawdę chciałam mieć młodszego brata. Gdzie ja miałam rozum?

- No więc co z tym Zbyszkiem? - drążył temat.

- Pstro. - Wystawiłam mu język. - Nie interesuj się.

- Nie rozumiem, dlaczego on się za tobą tak ugania - ciągnął Młody, kompletnie niewzruszony moją niechęcią do kontynuowania rozmowy na temat Bartmana. - Przecież dziewczyny są głupie. Nikt mu o tym nie powiedział?

- Mama też jest głupia?

- Mama nie.

- A to dlaczego?

- Bo mama jest kobietą.

- Kobieta jest starszą wersją dziewczyny, bystrzaku.

- Starszą i mądrzejszą. - Ostatni wyraz zaakcentował z wyraźną satysfakcją. - Moja wychowawczyni jest kobietą i jest bardzo mądra.

Jak nic będzie podkochiwał się w nauczycielkach!

- Ty też kiedyś zostaniesz kobietą. Może wtedy będziesz mieć więcej oleju w głowie - mruknął, mrużąc szyderczo oczy.

- A ty już zawsze będziesz męskim szowinistą! - fuknęłam.

- Kto to jest męski szowinista?

- Zapytaj jakąś kobietę.

- Mamoo! Kto to jest męski szowinista? - I tyle go widziałam!

* * *

- Nie wchodzimy sobie w drogę.

- Phi, oczywista oczywistość!

Pierwszy dzień wzajemnego ignorowania się przynajmniej ze swojej strony mogłam uznać za udany. Unikałam miejsc, w których zazwyczaj spotykałam Bartmana wraz z całą trenującą siatkarską ferajną, głęboko wierząc, że to wystarczy, a sam zainteresowany skupi dzięki temu uwagę na czymś innym, chociażby na Kindze i jej pośladkach. Niestety, nie wzięłam pod uwagę, że ten człowiek jest wyjątkowo nieustępliwy i pamięta drogę do mojej "przyczepy". Szkoda, że jego pamięć szwankuje w związku z innymi rzeczami.

- Współczuję zaawansowanej sklerozy w tak młodym wieku - rzuciłam na powitanie, obdarzając Zbigniewa chłodnym spojrzeniem.

- Dobrze, że chociaż uważasz, że jestem młody. Potraktuję to jako komplement. - Mrugnął porozumiewawczo.

- Jesteś ostatnią osobą, której mogłabym prawić komplementy - prychnęłam, splatając ręce na piersiach.

- No tak, zapomniałem. W twoich ustach nawet moje imię brzmi jak obelga.

- W takim razie co tutaj jeszcze robisz? Przecież kąsających żmij zwykle się unika.

- Odnoszę wrażenie, że żmija, z którą mam do czynienia, kąsa tylko dla zasady. - Uniósł kąciki ust w szelmowskim uśmiechu. Wzniosłam oczy ku niebu, potrząsając głową z rezygnacją.

- Czego nie rozumiesz w wyrażeniu wróg publiczny numer jeden? Skończyłeś chociaż przedszkole?

- Wyobraź sobie, że nawet gimnazjum.

- Serio? Jakoś nie widać.

- Może powinnaś kupić sobie okulary. Najlepiej w pakiecie z kagańcem, bo z byle powodu rzucasz mi się do gardła.

- Od kiedy żmije noszą kagańce?

Bartman parsknął śmiechem, ale nie było w nim ani krzty szyderstwa.

- Dlaczego wszystko, co powiem wykorzystujesz przeciwko mnie? - rzucił z rozbawieniem.

- Odejdź w pokoju, a przestanę to robić.

- Berenika...

- Nika - wycedziłam z irytacją. - Lepiej weź się za treningi, bo nie wygrasz na tych mistrzostwach nawet pary ruskich kaloszy.

- Miło, że troszczysz się o moją formę sportową. To chyba oznacza, że jednak mnie trochę lubisz, co?

- Po prostu chcę odzyskać spokój. - Wywróciłam oczami. A po chwili wpadło mi do głowy coś zupełnie nie od rzeczy. - Słuchaj, jeżeli nagabujesz mnie dlatego, że stałam się przedmiotem jakiegoś durnego zakładu, to możesz być pewien, że wywiozą cię stąd w czarnym worku. Z przegryzioną tętnicą.

- Naprawdę uważasz, że zajmuję się jakimiś gimbusiarskimi zakładami? A może po prostu chcę umilić sobie wyczerpujący obóz treningowy, a tobie wakacje z irytującym bratem i sztywniackimi starszymi?

- Naprawdę uważasz, że twoje towarzystwo jest dla mnie lepsze? Nie schlebiaj sobie!

- Wydaje mi się, że do niedawna byłaś tego samego zdania.

- Masz rację. Wydaje ci się.

Bardzo nie lubię, gdy moją asertywność trafia jasny szlag, vol.2.

Że niby jestem rozpieszczoną córeczką mamusi i tatusia? Że niby trzymam się maminej spódnicy? Niedoczekanie! Byłam więc zmuszona bronić swego honoru i obalić tę druzgocącą teorię, zgadzając się na coś, na co nie miałam większej ochoty. Tak więc trafiłam do hotelu, w którym przebywała cała siatkarska ferajna. Zainstalowaliśmy się w jednym z pokojów wraz z cudem przemyconym zaopatrzeniem i szlugami, od których cuchnęło w całym pomieszczeniu mimo otwartego na oścież okna. Było kilku śmiałków usiłujących zachować zupełną wstrzemięźliwość, ale prędzej czy później i tak ulegli pokusie. Patrzyłam sceptycznie na poczynania swoich nowych znajomych, którzy jako przyszli sportowcy nie powinni przeginać z tego typu "przyjemnościami", zwłaszcza w trakcie zgrupowań. W przeciwieństwie do osoby, która zajmuje się masową produkcją lewych zwolnień z wf-u. Czyli mnie.

- Nie boicie się, że ktoś was nakryje? - wyszeptałam do Michała, który, jak się dowiedziałam, był jednym z najmłodszych w towarzystwie.

- To normalne, że chcemy od czasu do czasu wrzucić na luz - wzruszył ramionami. - Jest weekend, więc dostaliśmy wolne, a poza tym piwo to przecież nie alkohol.

- A niby co? Sok z gumijagód?

- No wiesz, na niektórych może tak działać.

Cały wieczór upłynął nam na grze w warcaby i składaniu origami.

Tak naprawdę na tapecie był poker (nie, nie rozbierany) oraz prawda czy wyzwanie, czyli jak stracić dobre imię i zrazić do siebie ludzi. Ci mniej odważni decydowali się na pytania, w końcu bezpieczniej zdradzić swój największy przypał niż wywrzaskiwać jakieś głupoty, biegać w negliżu pod osłoną nocy, wypijać nieprzeznaczone do picia ciecze, czy... całować się z Bartmanem. Gdy było już po wszystkim, wytarłam usta z obrzydzeniem i sięgnęłam po kolejne piwo, chcąc wypłukać gardło. Chyba przesadziłam z tym płukaniem, bo wkrótce dała o sobie znać moja słaba głowa, a ja znalazłam się w stanie charakterystycznym dla upojenia alkoholowego. Naprzemiennie chichotałam jak kretynka, uciszałam sama siebie i miałam małe problemy z koordynacją, więc trzeba było mnie odprowadzić. Przynajmniej raz w życiu rycerz Zbigniew się do czegoś przydał. I tak, wtedy to ja byłam nadgorliwa.

- Zbyyyniu - zawyłam przeciągle i wpiłam się w jego usta. Nie protestował.

- Już nie jestem be?

- Teraz jesteś zet.

- Zet?

- Zet jak zajebisty - wybełkotałam z zadowoleniem.

- Tak szybko dotarłaś do końca alfabetu?

- Zawsze możemy cofnąć się do tyłu.

Zielonooki wybuchnął śmiechem.

- Cofnąć się do tyłu? Ty naprawdę jesteś wstawiona.

- I nie zamierzasz tego w żaden sposób wykorzystywać, prawda?

- Ja? Ależ skąd! - zapewnił solennie między kolejnymi pocałunkami. - Co powiedzieliby twoi rodzice!

A rodzice? Cóż, tym razem raczej krótko i węzłowato:

- Berenika, na miłość boską! - jęknęła matka.

- Berenika, do jasnej cholery! - zagrzmiał ojciec.

Tak że tego...

Jesteśmy zgubieni.

~ * ~

Mój tak zwany proces twórczy powoli zaczyna sprowadzać się do jakichś dziwacznych rytuałów. I pomyśleć, że większość osób po prostu siada i pisze ;) Mam nadzieję, że to minie kiedy pożegnamy tę dwójkę rozwydrzonych małolatów. A to już całkiem niedługo.
Wychodząc naprzeciw fankom Miłosza, skołowałam chyba całkiem wyróżniający się fragment. Dzieciak dissuje Berenikę na każdym kroku, nawet jeśli ona nie dopuszcza do siebie tej myśli.

Chciałam jeszcze uprzejmie donieść, że na otwórz swoje serce pękło 100 tysięcy wyświetleń, co nadal jest dla mnie czymś niepojętym i za co serdecznie dziękuję, bo nigdy nie przypuszczałabym, że moja debiutancka historia zanotuje tyle kliknięć.

Wspominałam, że klaruje mi się w głowie pomysł na parta o Justynie i Grześku?