Wspomnienie drugie, czyli: Jak będę chciał obcować z naturą, to sobie do Puszczy Białowieskiej pojadę!

♪ Awolnation - Sail ♪

- Rozumiem, że fascynują cię krajoznawcze wycieczki w głąb chaszczów i dlatego wpakowałaś tam piłkę?

- Otóż nie - poprawiłam nieznajomego. - Chciałam, byś docenił bogactwo naszej pięknej polskiej fauny i flory. Powinieneś częściej obcować z naturą w jej najdzikszym i najbardziej tajemniczym wydaniu.

- Jak będę chciał obcować z naturą, to sobie do Puszczy Białowieskiej pojadę! - fuknął z oburzeniem. Trzymanie nerwów na wodzy najwyraźniej nie było mocną stroną mojego rozmówcy.

- Masz rację, czas odwiedzić swoich krewnych - mruknęłam.

- Bartman, co to za pogaduszki?! - krzyknął w naszą stronę jakiś facet. - Wracaj do gry!

- Już idę, trenerze! Tylko... piłka wpadła w krzaki.

- No to na co czekasz? Nie rób z siebie primadonny i wyciągnij ją stamtąd! Chwastów się boisz, czy co?

- Jeszcze się policzymy. - Zgromił mnie wzrokiem, a następnie dał zwinnego susa w zarośla i wyciągnął kulisty przedmiot.

- Zobaczymy, panie Batman, zobaczymy - celowo przekręciłam jego nazwisko, po czym odwróciłam się na pięcie i odeszłam.

Ustalmy fakty. Nazywa się Bartman i może nie jest najprzystojniejszym przedstawicielem płci męskiej jakiego w życiu spotkałam, ale być może z biegiem lat się wyrobi, w końcu nie takie przepoczwarzenia matka natura widziała. Nie da się ukryć, że facet zaszedł mi za skórę. Od kiedy to każdą spotkaną dziewczynę można nazywać "Maleńką"? I co to w ogóle za tekst "Lubię takie złośnice"? Chyba trafiłam na kolejnego męskiego osobnika o mózgu wielkości orzeszka ziemnego i inteligencji przeciętnego głowonoga. Albo zwykłego podrywacza lubującego się w końskich zalotach. Nie ze mną takie numery, panie "Batman"!

* * *

Następnego dnia wstałam skoro świt i udałam się w to samo miejsce. Nie wiem, co mnie tu przywiodło. Być może chciałam ochłonąć po ciężkiej nocy. Nie dość, że niemal w ogóle nie spałam, bo zewsząd atakowały mnie złośliwe i żądne mojej krwi insekty, to kiedy wreszcie udało mi się zasnąć, miałam dziwny sen. Wędrowałam sobie spokojnie leśną ścieżką, kiedy zza krzaków wyłonił się włochaty potwór z piłką od siatkówki zamiast głowy i zaczął mnie gonić. Uciekałam ile sił w nogach, ale stwór nie dawał za wygraną i na dodatek ryczał jak jakiś jeleń w okresie godowym. Kiedy już myślałam, że lada chwila zakończę swój marny żywot stratowana przez wielkie monstrum, nagle pojawił się Bartman i kazał mi wskoczyć do jakiejś komory przypominającej tunel czasoprzestrzenny. Nie mam pojęcia, co było dalej, bo się obudziłam. Może to i lepiej?

Szłam jak gdyby nigdy nic, przypominając sobie przeżycia minionej nocy i wsłuchując się w łagodny szum morza, kiedy poczułam jak ktoś mnie popycha. Niestety, byłam zbyt blisko wspomnianego zbiornika, więc wpadłam do niego jaka długa. Nie wiem kim był kretyn, który na to wpadł, ale pomysł przedni, nie ma co. Szkoda tylko, że nie przewidział, iż nie umiem pływać. Zaczęłam rozpaczliwie machać kończynami jak w epilepsji, ale nie dawało to pożądanego skutku, bo nasiąkające wodą ubranie ciągnęło mnie w dół. Usiłowałam nabrać powietrza, ale każda próba kończyła się przedostaniem się jeszcze większej ilości cieczy do moich dolnych dróg oddechowych. Jeśli skończę swój żywot na dnie Bałtyku, rodzice będą do końca życia przeklinać dzień, w którym wymyślili sobie rodzinne wczasy.

- Zadowolony jesteś, kurwa? - Usłyszałam za plecami. - Ona się topi, idioto!

Niedługo potem czyjeś ręce objęły mnie w pasie i odholowały na brzeg. Przez moment leżałam na piasku z zamkniętymi oczami. Gdy zmusiłam się do ich otwarcia, ujrzałam nad sobą jakiegoś przerażonego szatyna gotowego zrobić mi sztuczne oddychanie. Postanowiłam temu zapobiec opluwając go fontanną zalegającej w moich drogach oddechowych wody.

- Ej, tak mi się odpłacasz za ratunek? - rzucił z nutką pretensji w głosie i otarł twarz wierzchem dłoni. - Nic ci nie jest?

- To ty mnie popchnąłeś?

- Ja? Ja cię stąd wyciągnąłem! To wszystko przez niego! - Skierował swój palec wskazujący na stojącego nieopodal... Bartmana. Dlaczego mnie to nie dziwi.

- Ty... ty... - Poderwałam się gwałtownie z miejsca, ale natychmiast opadłam z powrotem na ziemię. Walka z wodą pozbawiła mnie wszelkich sił witalnych. Nie przeszkodziło mi to jednak w wydzieraniu swojej ślicznej buźki.

- Mogłeś mnie zabić, patafianie! - darłam się ile fabryka dała. - Od początku wiedziałam, że jesteś bezmózgim imbecylem, ale teraz przekroczyłeś wszelkie dozwolone normy idiotyzmu!

- Przepraszam - kajał się zielonooki. - Nie miałem pojęcia, że nie umiesz pływać.

- Pewnie, bo czasem trzeba ruszyć mózgiem, a to dla ciebie zbyt trudne. W końcu nawet miś o małym rozumku przewyższa cię swoim ilorazem inteligencji!

- Nie złość się tak, złość piękności szkodzi. - Kolejny durny tekst, za który dusiłabym dopóty, dopóki ofiara nie wydałaby ostatniego tchnienia. - To miał być tylko głupi żart, taki jakby rewanż za tą piłkę w krzakach - tłumaczył się.

- Głupi żart, tak? Jeszcze chwila i twój towarzysz wyciągnąłby mnie nogami do przodu! - wrzeszczałam.

- Przeprosiłem, tak? Więc z łaski swojej przestań robić sceny. - Panie i panowie, mistrz empatii.

- Ludzie, trzymajcie mnie, bo nie ręczę za siebie! - Powróciłam do pozycji pionowej, łypiąc złowrogo na bruneta. Szatyn, jakby zaniepokojony moimi pogróżkami, asekuracyjnie chwycił mnie za ramię.

- Puszczaj!

- Przecież powiedziałaś...

- Ciebie też mamusia nie nauczyła myśleć? Nie wiesz co to przenośnia?

Chyba każdy z nas doświadczył momentu, w którym puszczają mu hamulce i jest gotowy absolutnie na wszystko. Choć zdusiłam w zarodku chęć dokonania mordu na zielonookim, przed spoliczkowaniem go nie mogłam i nie chciałam się już powstrzymać, co i tak było łagodnym wymiarem kary. A oburzenie delikwenta skwitowałam szyderczym śmiechem.

Ostatni raz zerknęłam na bruneta, posyłając mu spojrzenie pełne pogardy, po czym odwróciłam się na pięcie i podreptałam do domku letniskowego, drżąc jak osika. Bartman próbował mnie dogonić, wywrzaskując pod moim adresem różnej maści inwektywy, ale pozdrowiłam go wyprostowanym jak struna środkowym palcem.

* * *

Mam ochotę udusić i poćwiartować Bruneta, a jego zwłoki, a raczej to, co po nich zostanie po wyporcjowaniu ich jak kurczaka, wrzucić do morza, ewentualnie zakopać w piasku. Tak, mam sadystyczne zapędy, ale w tym momencie są one jak najbardziej uzasadnione. Myślałam, że moim jedynym problemem na tych pożal się Boże wakacjach będzie odcięcie od cywilizacji i towarzystwo upierdliwych rodziców, ale najwidoczniej myliłam się, bo zaczynam być zewsząd osaczana przez osobę zielonookiego. Jak nie w snach, to w rzeczywistości. Jeśli jeszcze raz przyjdzie mi oglądać jego lico, to chyba pójdę się sama rzucić do tego morza. A propos prób samobójczych - właśnie w taki sposób rodzice potraktowali moją dzisiejszą przygodę, a przynajmniej tak odczytałam ich sugestię. Uznali, że jest to mój wyraz buntu i próba zwrócenia na siebie uwagi. Myślałam, że mam omamy słuchowe. Oni, ludzie światli, wykształceni i obyci w świecie zarzucają mi próby samounicestwienia. A może opisując incydent użyłam niewłaściwych słów? Może zamiast powiedzieć "Topiłam się w morzu" powinnam rzec "Byłam topiona w morzu"? W każdym razie za karę dostałam coś w rodzaju całodniowego szlabanu na wychodzenie z domu. Jestem uziemiona i torturowana pełnymi satysfakcji spojrzeniami braciszka. Wygrałeś, młody, znowu twoje na wierzchu.

Moje pamiętnikowe zwierzenia przerwało pukanie do drzwi. Sytuacja niecodzienna, bo kto mógłby zaszczycić nas tutaj swoją wizytą? Jako wielbicielka horrorów zaczęłam sobie wyobrażać jakiegoś psychopatę z powykrzywianym licem i rozbieganymi oczyma, który rzuci się na nas z siekierą, gdy tylko otworzą się przed nim wrota tejże przyczepy. Na szczęście w razie czego to nie ja będę pierwszą ofiarą, bo to moja rodzicielka poszła otworzyć.

- Dzień dobry, zastałem może taką ładną, podobną do pani krótkowłosą brunetkę o brązowych oczach? - Usłyszałam, gdy tylko mama otworzyła drzwi.

- Córeczko, znasz tego chłopca? - zapytała mama, równie zaskoczona jak ja. Wróć, ja nie byłam zaskoczona. Ja byłam wściekła, że nawet tutaj ten patafian zakłóca mój spokój.

~ * ~

Znów będę marudzić na jakość rozdziału, ale cóż, tak Selene stawiała swoje pierwsze kroki w opowiadaniowym świecie. W każdym razie, najsłabszy epizod chyba mamy już za sobą.

Pozdrowienia dla Otfilulu, której jedna ze scen mogła szczególnie przypaść do gustu. ;)

Bo wiecie, to wszystko ma być takie jakby prześmiewcze i groteskowe. Na odrobinę powagi jeszcze przyjdzie czas.

Lubię pisać o Panu Kapitanie, ale w tym opowiadaniu będzie raczej postacią epizodyczną. Trzeba dać mu odpocząć po tym, jak zmaltretowałam go w otwórz swoje serce, chociaż... powiem Wam w sekrecie, że przy sprzyjających wiatrach coś jeszcze może o nim powstać w niedalekiej przyszłości. Ale o tym na razie cicho sza! ;)

Nie kocham Zbigniewa, ale też go nie nie nienawidzę, po prostu lubię wyraziste męskie charaktery w opowiadaniach - to na wypadek, gdyby ktoś pytał, ewentualnie marudził, że piszę akurat o nim. Uważam, że jego postać literacko jest niezwykle "plastyczna" -  bawidamek, romantyk, czy zimny drań - mam wrażenie, że w każdym wcieleniu może być równie wiarygodny.

Generalnie chciałabym pojawiać się tutaj w każdy weekend, ale nic na siłę, bo nawiązując do znanego powiedzenia - wena nie sługa i może być różnie, a ja nie chcę pisać pod presją. Owszem, czasami presja mi pomaga, ale często też odbija się niekorzystnie na jakości rozdziałów.